سوگند

الهی به دلهای افروخته                       به جانهای از عاشقی سوخته

به اهی که بر جان اتش زده                به جانی که سوزد چو اتشکده

به اشکی که در ماتمی ریخته               چو گوهر به مژگانی اویخته

به چشمی که از غم در ان خواب نیست   به جانی که یک دم در او تاب نیست

به لبخند تلخ تهی دستها                                  به فریاد از عاشقی مستها 

به هرکس که سوزی است در جان او         به دردی که مرگ است درمان او

به ان مادر پیر دل سوخته                           که چشمش به راه پسر دوخته

به پایی که پوینده راه توست                  به دستی که هر شب به درگاه توست

به هر نو عروسی که ناکام مرد                به پر بسته مرغی که در دام مرد

به پیر مرد تهی دست با ابروی                     به زنهای غمگین اشفته موی

به دردی که در سینه ای خفته است          به رازی که در سینه نا گفته است

به بیمار اشفته از دردها                                   به اندوه فقر جوان مردها

به انعام خود سرافرازیم ده                             ز دیگر کسان بی نیازیم ده

خدایا به خون شهیدان تو                                به ایات جان بخش قران تو

به اه سحر خیز شب اشنا                        به ان دل که از غصه ویرانه است

به ان زن که اهش غریبانه است                            به شب ناله بینوایان پیر  

به طفل یتیمی که ناخورده شیر                        به عشقی که با شرم امیخته

به اشکی که در عاشقی ریخته                   به مردی که شمرده و خسته پای

به دست تهی رو نهد بر سرای                            به اشک جوان پرهیزکار

که ریزد ز بیم تو در شبهای تار                        به شبهای تلخ دل افسردگان

به     بانگ            عزای             جوان                   مردگان

به موتی که از غم پریشان شده                به رویی که در گریه پریشان شده

به ان واپسین دم که هنگام مرگ                جوانی خورد جرعه از جام مرگ

به شب ناله ی مادری درد ناک                  که دارد عزیزی در آغوش خاک

به آن بی پناهی٬ که در بی کسی                     بنالد که یکدم به دادش رسی

بده بخت آنم٬ که یاری کنم                        ز غم خوارگان٬ غمگساری کنم

الهی- به اندوه پیغمبران                                 به دلهای تابان دین پروران

به آن دل که در آن بجز آه نیست                  به جانی که از شادی آگاه نیست

به آخر دم مادری دل پریش                        که گرید به فرزند تنهای خویش

به آنان که ازغصّّه آکنده اند                       به غربت به هر٬ سو پراکنده اند

به بیمار حیران مرگ انتظار                          به بدرود محکوم در پای دار

به طفلی که آهش در سینه است                       و تنها کس او٬ درایینه است

سیه جامه پوشد٬ زشام سیاه                          به شب شیر نوشد٬ زپستان ماه

بخوابد غریبانه در سوز تب                               به آهنگ لالائی مرغ شب

بدان شام سردی ٬که عریان تنی                           شود گرم٬ با یاد پیراهنی

به صبح یتیمان شب زنده دار                           به شام غریبان بی غمگسار

ببخشا مرا٬ دولت بندگی                               که فردا نگریم زشرمندگی