یکی بود یکی نبود            زیر گنبد کبود            غیر از خدا هیچکس نبود

خانه ای بود پر از گل و گیاه                            باغچه ای داشت مثل رنگین کمون

گلهایی رنگاوارنگ از همه رنگ                        لاله عباسی های قشنگ قشنگ

 شاپسندو گل ناز، نیلوفر همراه یاس             دستاشون     تو    دست     هم

                                 شعر می خوندن واسه هم

دل من با نیلوفر همراه بود                           گاهی هم ز بوی یاس مفتون  بود

لاله عباسیهای رنگاوارنگ                            شعر می خوندن برایم  چه قشنگ

گل نازبه وقت خویش عشوه میکرد                شاپسند باغچه رو پر ز گل میکرد

خلاصه حیاط خونه  بابام                             چادر سبز بهار  به سر می کرد

اما این سبزی نمی موند پایدار                     تخمه گلها گرفته می شدن به یادگار

قبل از اینکه ننه سرما چادر         سفیدشو     به سر گلهای رنگی  بکنه

گلهارو با قصه هاش زیرچادر        خواب بکنه     نیلوفر به یادگار، تخمه گل میداد برام

سال بعد تخمه گلها سبز می شدن               نیلوها  دوباره   پیدا   میشدن

صبح زود برای یک رازو نیاز                            میشدن بیدار همه از خواب ناز

واسه دیدن اونا ز رختخواب پا میشدم            کنار نیلوفرا   بعد  نماز  جا  می شدم

اما یک دفعه وزید باد شمال                         با خودش آورده بود پیغام یار

که چرا نشسته ای یارعزیز                          تو باید به اسب هجر شوی سوار

اسبی با یال و کوپال شیهه کشید                مرا به سرزمین برفها  کشید

وقتی اونجارسیدم چه قشنگ وبرفی بود       به تن آدماشون لباسای پشمی بود

چهره اونا سفید،چشماشون یه دنیا رنگ       اما از دلهای اونها بی خبر

چند صباحی که گذشت یه دفعه یادماومد      تخمه نیلوفرا هم به اونجا نیومد

زفراق نیلوفر گشته بودم غمگین                 مثل اینکه دنیا به سرم می چر خید

روزا چشم انتظار نیلوفرا                           شبا با فکرو خیال اون گلا

توی پارک وتوی هر گلخانه ای                   می گرفتم از گل نیلوفرا نشانه ای

اما اون گلا نبود به شاخه ای                    توی پارک وتوی هر گلخانه ای

کم کم ونم نم شدم افسرده                   ز فراق نیلوفر دل مرده

از همه چیزو همه کس شدم زود خسته    تو خونه نشسته چون مرغ پرو بال بسته

اما انگار که خدا دلش نخواست                دل من بشکنه از دوری اون نیلوفرا

تو وجودم تخمه گلی شکل گرفت             وقتی که دنیا اومد نیلوفر نام گرفت

از خدا ونعمت افزونش                           صد هزار بار شدم ممنونش