یکی بود یکی نبود            زیر گنبد کبود            غیر از خدا هیچکس نبود

خانه ای بود پر از گل و گیاه                            باغچه ای داشت مثل رنگین کمون

گلهایی رنگاوارنگ از همه رنگ                        لاله عباسی های قشنگ قشنگ

 شاپسندو گل ناز، نیلوفر همراه یاس             دستاشون     تو    دست     هم

                                 شعر می خوندن واسه هم

دل من با نیلوفر همراه بود                           گاهی هم ز بوی یاس مفتون  بود

لاله عباسیهای رنگاوارنگ                            شعر می خوندن برایم  چه قشنگ

گل نازبه وقت خویش عشوه میکرد                شاپسند باغچه رو پر ز گل میکرد

خلاصه حیاط خونه  بابام                             چادر سبز بهار  به سر می کرد

اما این سبزی نمی موند پایدار                     تخمه گلها گرفته می شدن به یادگار

قبل از اینکه ننه سرما چادر         سفیدشو     به سر گلهای رنگی  بکنه

گلهارو با قصه هاش زیرچادر        خواب بکنه     نیلوفر به یادگار، تخمه گل میداد برام

سال بعد تخمه گلها سبز می شدن               نیلوها  دوباره   پیدا   میشدن

صبح زود برای یک رازو نیاز                            میشدن بیدار همه از خواب ناز

واسه دیدن اونا ز رختخواب پا میشدم            کنار نیلوفرا   بعد  نماز  جا  می شدم

اما یک دفعه وزید باد شمال                         با خودش آورده بود پیغام یار

که چرا نشسته ای یارعزیز                          تو باید به اسب هجر شوی سوار

اسبی با یال و کوپال شیهه کشید                مرا به سرزمین برفها  کشید

وقتی اونجارسیدم چه قشنگ وبرفی بود       به تن آدماشون لباسای پشمی بود

چهره اونا سفید،چشماشون یه دنیا رنگ       اما از دلهای اونها بی خبر

چند صباحی که گذشت یه دفعه یادماومد      تخمه نیلوفرا هم به اونجا نیومد

زفراق نیلوفر گشته بودم غمگین                 مثل اینکه دنیا به سرم می چر خید

روزا چشم انتظار نیلوفرا                           شبا با فکرو خیال اون گلا

توی پارک وتوی هر گلخانه ای                   می گرفتم از گل نیلوفرا نشانه ای

اما اون گلا نبود به شاخه ای                    توی پارک وتوی هر گلخانه ای

کم کم ونم نم شدم افسرده                   ز فراق نیلوفر دل مرده

از همه چیزو همه کس شدم زود خسته    تو خونه نشسته چون مرغ پرو بال بسته

اما انگار که خدا دلش نخواست                دل من بشکنه از دوری اون نیلوفرا

تو وجودم تخمه گلی شکل گرفت             وقتی که دنیا اومد نیلوفر نام گرفت

از خدا ونعمت افزونش                           صد هزار بار شدم ممنونش

خود را همان نیلوفری که تو بچینی میکنم

اهل تبسم  نیستم چون نازنینی میکنم

من مینشینم با تو و تنها صبوری میکنم

یک روز عاشق میشوی من پیش بینی میکنم

بيشتر از انكه فكر كني طعم خيانت چشيده ام                  بيشتر از در ذهن داري   قلبم را شكسته اند

اما تو نه خيانت كردي و نه قلبم را شكستي                  تو جگرم را اتش زدي

دلم ميگويد به اميدي  روزي كه روزگارت سياه تر از پر كلاغ تيره تر از غروب و غمگين تر از دم جدايي باشد

اما دلم مي گويد به روزوگاري كه خانت ات بالاتر از پر  عقاب چشم انداز نگاهت زيبا تر از بهشت  لبخند و باشد

 تو كه تازه رسيدي از گرد راه   تو كه تازه به دل ما رسيدي تو چه جوري مارو ديونه ديدي تو چه جور نقشه برامون كشيدي

عمري كه عاشق خدايي اين دل ما اخر خط و باز فدايي اين دل ما تو بيا  و از پشت ديگه خنجرش نزن

ذوالفقار عشق و تو يكي بر سرش نزن دل مارو در به در ش نكن دل ما روبه خزون تو باعشقت ديگه پر پرش نكن

بيچاره ساده و پاك اين دل ما باسه يه زره وفا عمري هلاك دل ما بيا ما يكي از ته دل يار بشو راس راسي عمري گرفتار بشو

 تو كه تازه رسيدي از گرد راه   تو كه تازه به دل ما رسيدي تو چه جوري مارو ديونه ديدي تو چه جور نقشه برامون كشيدي

نكن هوس گريبون دلت رو بگير نكن تا جون گرفت دوباره اين دل بمير نكن اشك مارو تو هم بخاي در بياري

نكن حوصلمون تو بخاي سرببري ما ديگه حوصله حرفاي پوچ نداريم ما ديگه خسته شديم طاقت حرفاي پوچ نداريم

سر به سرم بزار ولي سر به سر دلم نذار يه باري از دوشم بگير مشكل رو مشكلم نذار نكن اشك مارو توهم بخاي در بياري

نكن حوصلمونو تو بخاي سر بياري ما ديگه حوصله حرفاي پوچ نداريم ما ديگه خسته شديم طاقت  حرفاي پوچ نداريم

بيا با ما يكي از ته يار يشو راس راسي از ته دل عمري گرفتار يشو

اي زاده هفت پشت اصالت در مكتب عشاق اگر اين بود جوابت لعنت به تو و ذات خرابت

اي شناگر قابل تو اب نميدي بازيچه شب گردان مهتاب نميديدي

 اي زاده هفت پشت اصالت تفسير تو اين بوداگر از اصل نجابت  لعنت به تو و ذات خرابت

اينك تو و اين مرداب اينك تو و اين مهتاب بيداري اگر اين است رفتيم دگر در خواب

اي كرم بدن شب تاب به به چه قشنگي تو در اين نقش بر اب

لعنت به تو و ذات خرابت

رفتيم و از اين رفتن بسيار تو را بخشي ازادي و قلب تو بر رفتن ما خنديد

از تازه رس نوبر گر حال مرا پرسد  گو شكر خدا گفتم و راضي به ثوابت

لعنت به تو و ذات خرابت

بر اصل و نسب بالي اي اصل و نصب عالي اي كاش نبيني تو ان روز كه پامالي

اي عاشق پوشالي اينك تو جولنگه مستان شرابت لعنت به تو و ذات خرابت

اي عاشق پوشالي گفتم كه گلي افسوس پا تا به سرت خار اي بي خبر و مدهوش

اين مستي پيروزي چند است و نه بسيار سقاي هزار تشنه اواره

سيراب شدند جملگي از اب سرابت  لعنت به تو و ذات خرابت

در اينه ات بنگر حيوان صفتي بيني حاشا نكنيم باور

اين دست تو نيست ايني اين است ترازوي عدالت تو پادشه مكر و رذالت  ارزاني ان تازه رس خوش قد و قامت

تو پيش كش قصه ما به سلامت اي زاده هفت پشت اصالت تفسير تو اين بود اگر از اصل نجابت لعنت به تو ذات خرابت

پايان سخن بشنو اي قايله شد از نو در مكتب عشاق اگر اين بود همه صبر و قرارم گر حوصله اين بود و چنين پا به فرارم اينگونه اگر گربه صفت بودم و حاضر به جوابم اعنت به من و  عشق و بر اين ذات خرابم

اينك تو و اين مرداب اينك تو اين مهتاب  بيداري اگر اين اين است رفتيم دگر در خواب

   اي كرم بدن شب تاب به به چه قشنگي تو در اين نقش بر اب

لعنت به تو و ذات خرابت  مرحبا چه قلب سنگي داشتي تو  چه دل شهر فرنگي داشتي تو

مرحبا به اين همه عشق و وفا چه دل زبر و زرنگي داشتي تو

به خييالم كه تو شاه پريوني  با وفايي خوبو پاكي

مهربوني به خيالم كه اگه وفا كنم من قدر اين مهرو وفا رو تو ميدوني

به خيالم تويي عصاي پيري توي دستات دستاي منو ميگيري

به خيلم در اين عهد جووني لحظه اي بي  وجودم نميموني

چه خيال پوچو چه فكر موحالي همه قصه

همه رويا همه واهي دنبال يه روزنه يه روشنايي

گشتم و نديدم اما بسيار مرحبا چه قلب سنگي داشتي تو  چه دل شهر فرنگي داشتي تو

مرحبا به اين همه عشق و وفا چه دل زبر و زرنگي داشتي تو

منو بگو چه ساده دل چه ساده و چه خوش خيال

زير چه ابر تيره اي باز كرده بودم پر و بال

تو بگو چه يب وفا انگار نه انگار با مني

نشستي با رقيب من حرف از محبت ميزني

مرحبا چه قلب سنگي اشتي تو چه دل شهر فرنگي داشتي تو

مرحبا به اين همه عشق و وفا چه دل زبر و زرنگي داشتي تو

 دوستت دارم بيش تر از معناي واقعي کلمه دوست داشتن!

 دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داري!

 دوستت دارم چون تو نيز مرا دوست مي داري!

 دوستت دارم همچو طلوع خورشيد در سحر گاه عشق!

 دوستت دارم چون تو رو ميخواهم !

 دوستت دارم از تمام وجودم، با احساس پر از محبت و عشق!

 دوستت دارم بيش تر از آن چه تصور مي کني!

 دوستت دارم همچو غنچه اي که آرام آرام باز مي شود و گل مي شود!

 دوستت دارم همچو اواخر زمستان که شکوفه هاي بهاري باز مي شوند!

 دوستت دارم همچو چشمه اي در دل کوه که آرام جاري مي شود

 بر روي زمين و تبديل به آبشاري مي شود که از دل کوه سرازير مي شود!  

 دوستت دارم چون چشمانت اين حقيقت قلبم را باور دارد !  

 دوستت دارم نه برای خودم برای قلبم 

زندگی گوی بلورین طلاست

زندگی پرواز به اسموناست

زندگی طعم همه ارزو هاست

زندگی بوی خوش عا شقیاست

 زندگی عشق به با هم بودنهاست

زندگی اری زندگی بی تو برام

بی معناست به خدا بی معناست

دل ما اونقده پارست

موندنش مرگ دوبارست

آسمون سينه ي ما خيلي وقته بي ستارست

هميني که باقي مونده

واسه دل خوشيت تو بشکن

تيکه تيکه هامو بردن

آخرينشم تو بکن

نمي خوام بگذره عمري

خسته شي واسه فريبم

يقه ات رو نمي گيره هيچ کس

آخه من اينجا غريبم

بزن و برو عزيزم

مثل هر کس که زد و برد

طفلي اين دل که هميشه

به گناه ديگرون مرد........

كاش من هم، همچو ياران، عشق ياري داشتم

كاش من هم جان از غم بيقراري داشم

تا كشد زيبا رخي بر چهره ام دستي به مهر

كاش، چون آينه، بر صورت غباري داشتم

اي كه گفتي انتظار از مرگ، جان فرساتر است!

كاش جان ميدادم اما انتظاري داشتم

شاخه عمرم نشد پر گل كه چيند دوستي؛

لاجرم از بهر دشمن كاش خاري داشتم

خسته و آزرده ام از خود گريزم نيست،كاش

حالت از خود گريز چشمه ساري داشتم

نغمه سر داده در كوهم،به خود برگشته ام

كي به سوي غير خود راه فراري داشتم؟

محنت و رنج خزان اينگونه جان فرسا نبود،

گر نشاطي در دل از عيش بهاري داشتم

تكيه كردم برمحبت، همچو نيلوفر به آب

اعتبار از پايه بي اعتباري داشتم!

پايبند كس نبودم، پايبندم كس نبود

چون نسيم از گلشن گيتي گذاري داشتم

با که گویم غم سینه و ناسازی بخت 

  که چه ها با من دلسوخته شیدا کرد

کوه اگر بود  هم از درد به جان امده بود

زیر جفایی که چنین دست زمان با من کرد

ایمان عزیز رفتی و با رفتنت دل همه شکست هیچکس رفتنت را باور نکرد

اما باور کن که هیچکس خوبی ها و مهربانیهایت را فراموش نخواهد کرد

و همیشه در قلب همه زنده خواهی ماند

تموم شد

چند روز از مرگ ایمان میگذر

و ما هنوز باورمون  نمیشه

اسم داداش ایمان اشکان

چند هفته قبل مرگش داشتن میرفتن تفریح یه موتور میبینن تصادف کرده

ایمان میگه ببینیم اشکان نیست حلواشو بخوریم ولی نه هوا گرم حلوا نمیخوریم  بستنی میخوریم

شب قبلش به دوستش میگه انقدر بدم میاد پشت سر مرده گریه کنن مرد که مرد چرا گریه میکنید

و خوابی که یکی از فامیل دیده

خواب دیده ایمان یه یه باغ بزرگ که خیلی قشنگ تزیین شده

ایمان کت شلوار پوشیده

اومد خوشحال گفته امشب شب عروسیم

اون فرد بهش گفته اینجا که کسی نیست

مهمون نیست کو عروس

گفت عروس تو باغ بغلی داره میاد

همون لحظه یه نور  زیبایی از باغ بغلی اومد داخل

الان که دارم مینویسم بدنم داره میلرز

ایمان عروسیت مبارک

ولی جرا تنها چرا ما رو دعوت نکردی

خیلی ناراحتم چرا باید تو عزا ایمان خدمت کنم

نه تو عروسیش

سلام

فردا شب سخترين شب

شبي كه انكر و منكر ميان سراغ  ايمان

نميدونم  فردا شب تو تاريكي قبر تنها  چه كار كنه

ولي پاك بود  فردا شب فرشته ها دستشو ميگيرن

اين چندمين جووني كه تو فاميل ما اينجوري ميشه

اوليش عموم ۲۲ ساله در اثر بيماري ۲ داييم ۲۱ ساله تصادف ۳ داييم ۱۹ ساله شهيد به دست اشرار

حالا هم اين  ايمان ۲۳ ساله ايست قلبي شايد بعديش من باشم

سلام

امروز رفته بودم سر قبر بابام

داشتم نوشته سنگ قبر ميخوندم

بر خوردم به اين نوشته (جوان ناكامل دانشجوي رشته پزشكي )

كفتم

من عادت ندارم فاتحه بخونم

ولي خدا رحمتت كن

از اين دنيا راحت شدي

از اين دنياي وانفسا

به يك ساعت نكشيد خبر مرگ برادرم بهم دادن

پسر داييم كه جاي داداشم بود

خيلي دوسش داشتم

خيلي گريه كردم

باسه بابام اينجوري گريه نكردم

۲۲ سالش بود

ارايشگر بود

صبحا ساعت ۴.۳۰ بيدار ميشد ميرفت اش ميخريد و ميفروخت تا ساعت ۸ ميگفت رو هر كيلوآش۳۰۰ تومن سود ميكنم بعد ميرفت ارايشگاه

ظهر اومد خونه

استراحت كرد  رفت فوتبال تا ۱۲ شب وسط بازي گفت بچه ها قلبم درد ميكن اب قند بهش دادن

گفتن بزار اورژانس بياد

گفت نه بازي ميكنم  تا بازي تموم شد اومد  خونه دوباره رفت بيرون با يكي از دوستاش صحبت كرد برگشت گفت  خونه گفت قلبم درد ميكن سرم گيج ميره يه شربت خورد  و نشست گفت مامان قلبم افتاد  افتادني كه ديگه بيدار نشد بردنش بيمارستان .بيمارستان گفت ايست قلبي  تموم شك دادن تنفس دادن بر نگشت خيلي مرگ راحتي بود  ۱ ثانيه طول كشيد ارزو ميكنم منم اينجوري بميرم

هيچوقت يادش از فكرم نميره

دوسش دارم تا اخر عمر ايمان جان فراموشت نميكنيم تا اخر عمر  تا قيامت

اون دنيا با فرشته ها خوش باشي 

باي

ای عشق من ای زیبا نیلوفر من در خواب نازی شبها نیلوفر من در بستر خود تنها خفته ای تو ترک من و دل ای مه گفته ای تو ای دختر صحرا نیلوفر آه نیلوفر آه نیلوفر در خلوتم باز آ نیلوفر آه نیلوفر آه نیلوفر تویی نامهربان یا من نکن جور و جفا با من روم در کوه و صحرا بلکه بین سبزه ها ای نوگل دیر آشنا یابم تو را یابم تو را تویی نامهربان یا من نکن جور و جفا با من روم در کوه و صحرا بلکه بین سبزه ها ای نوگل دیر آشنا یابم تو را یابم تو را آسمانی دلبر من عشق من نیلوفر من ای عشق من ای زیبا نیلوفر من در خواب نازی شبها نیلوفر من در بستر خود تنها خفته ای تو ترک من و دل ای مه گفته ای تو ای دختر صحرا نیلوفر آه نیلوفر آه نیلوفر در خلوتم باز آ نیلوفر آه نیلوفر آه نیلوفر ای عشق من ای زیبا نیلوفر من در خواب نازی شبها نیلوفر من در بستر خود تنها خفته ای تو ترک من و دل ای مه گفته ای تو ای دختر صحرا نیلوفر آه نیلوفر آه نیلوفر در خلوتم باز آ نیلوفر آه نیلوفر آه نیلوفر تویی نامهربان یا من نکن جور و جفا با من روم در کوه و صحرا بلکه بین سبزه ها ای نوگل دیر آشنا یابم تو را یابم تو را تویی نامهربان یا من نکن جور و جفا با من روم در کوه و صحرا بلکه بین سبزه ها ای نوگل دیر آشنا یابم تو را یابم تو را آسمانی دلبر من عشق من نیلوفر من ای عشق من ای زیبا نیلوفر من در خواب نازی شبها نیلوفر من در بستر خود تنها خفته ای تو ترک من و دل ای مه گفته ای تو ای دختر صحرا نیلوفر آه نیلوفر آه نیلوفر در خلوتم باز آ نیلوفر آه نیلوفر آه نیلوفر

۱. فقط یکبار ۲. ستاره ۳. با من از عشق نترس ۴. چلچله ۵. یک باره دیگه ۶. نیلوفر ۷. پاره نور ۸. نگو عاشق نیستی

از مرز خوابم مي گذشتم،

سايه تاريك يك نيلوفر

روي همه اين ويرانه ها فرو افتاده بود .

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟

***

در پس درهاي شيشه اي رؤياها،

در مرداب بي ته آيينه ها،

هر جا كه من گوشه اي از خودم را مرده بودم

يك نيلوفر روييده بود .

گويي او لحظه لحظه در تهي من مي ريخت

و من در صداي شكفتن او

لحظه لحظه خودم را مي مردم .

***

بام ايوان فرو مي ريزد

و ساقه نيلوفر برگرد همه ستون ها مي پيچد .

كدامين باد بي پروا

دانه نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد ؟

***

نيلوفر روييد،

ساقه اش از ته خواب شفّا هم سركشيد

من به رؤيا بودم

سيلاب بيداري رسيد

چشمانم را در ويرانه خوابم گشودم

نيلوفر به همه زندگي ام پيچيده بود

در رگهايش من بودم كه مي دويدم

هستي اش در من ريشه داشت

همه من بود

كدامين باد بي پروا

دانه اين نيلوفر را به سرزمين خواب من آورد

n  بيچاره پرويز پرستويي كه بازيگر اين معركه شده است
  n  سيمين غانم در تالار وحدت كنسرت مي‌دهد
  n  رئيس جمهور هزينه‌ درمان فيلمبردار حادثه ديده را تقبل كرد
  n  فرزاد حسني ممنوع التصوير داخلي شد!
  n  اخراج فرزاد حسني؟
  n  هنوز مي خواهم زنده بمانم، نگاهي به محاكمه اثر ايرج قادري
  n  فيلمي با تاثير بيشتر از بدون دخترم هرگز
  n  مصاحبه با حامد بهداد و باران كوثري بازيگران فيلم روز سوم
  n  انتقاد ايرج قادري از امين حيايي
  n  توضيح خانواده مخملباف درباره خبر تابعيت فرانسويشان
  n  مروري بر كارنامه پرويز پرستويي بازيگري با ظرفيت هاي مهارناشدني
  n  تهمت هاي رجانيوز بر عليه محمدرضا شريفي نيا
  n  شهره آغداشلو :عكسم را روي جلد مجله چاپ نكردند چون ايراني ام
  n  جنيفر لوپز و ويكتوريا بكهام هر دو عدم اعتماد به نفس دارند
  n  نوشته ايي در باب فيلم روز سوم
  n  حذف صحنه قتل ناموسي يك ايراني از يك فيلم آمريكايي
  n  ايرج قادري : حرف من حرف روز است
  n  وزير ارشاد: سنتوري قابل نمايش نيست
  n  سنتوري نمايش داده نخواهد شد
  n  موسيقي جديد به سبك بالكان
  n  ريچارد گري ستاره پرطرفدار هاليوود
  n  تو نمي‌داني كه عشق چيست - موسيقي
  n  مخملباف‌ها فرانسوي شدند
  n  اجراي نمايشنامه موزيكال جهاد در لندن
  n  اجراي رو حوضي دايره گچي قفقازي در آلمان
  n  جايزه‌اي براي همجنس‌بازان در جشنواره ونيز
  n  نيكول كيدمن راهي برلين شد
  n  من همچنان قاتل پسرتان هستم: نگاهي به فيلم پاداش سكوت
  n  فوت اينگمار برگمان و ميكل آنجلو آنتونيويي فيلمسازان بزرگ
  n  عمر شريف به حج مي رود
  n  شجريان مرغ سحر را نخواند
  n  هنرپيشه هندي به شش سال حبس محكوم شد
  n  مهران مديري با گنج مظفر مي آيد
  n  فروش فيلم روز سوم به مرز 500 ميليون تومان رسيد
  n  سامي يوسف، ميهمان ويژه عيد فطر صدا و سيما
  n  گفتگو با خواننده دختر آهنگ رپ درجه
  n  اينگمار برگمن در گذشت
  n  همكاري مشترك هديه تهراني و مهران مديري
  n  فيلم جديد نيكول كيدمن
  n  مسابقه جهاني ترانه‌سازي در آمريكا
  n  داستـان بهـرام رادان و سنتــوري
  n  مديري حضوري متفاوت در دايره زنگي دارد
  n  نخستين عشق به روايت بهروز وثوقي
  n  مصاحبه با فريناز خواننده رپ گروه دخترانه انتقام
  n  دستهاي قطع شده مصطفي كرمي به سوي مرگ مي روند
  n  ديپارديو، شواليه سينمـاي فرانسه
  n  بايگاني شدن پرونده سنتوري
  n  امين زندگاني حضرت سليمان شد
  n  برنامه جديد كوله پشتي
  n  اسپيلبرگ المپيك پكن را تحريم مي‌كند
  n  بليت كنسرت شجريان تمام شد
  n  ‌رادان درباره كوله‌پشتي به رسانه‌ها نامه نوشت
  n  جايزه سينماگران آمريكايي براي ‌جوليا رابرتز
  n  جيمزباند جديد، گران‌ترين بازيگر انگلستان
  n  دزدان دريايي كارائيب در شيشه‌هاي عطر
  n  گل يا پوچ با اكبر عبدي
  n  حاتمي‌كيا به حج نمي‌رود
  n  همه مجريان صدا و سيما بايد آموزش ببينند
  n  تقدير از آل پاچينو در انجمن سينمايي امريكا
  n  تكذيب شايعه توقيف تسويه حساب و توضيح سايت سينماي ما
  n  جوليا رابرتز جايزه بهترين سينماگران امريكا را دريافت مي كند
  n  شركت ديويد بكهام در ميهماني هاليوود شركت
  n  تام كروز پس از ترور هيتلر
  n  بازيگر آمريكايي: رييس جمهور ما يك دروغگو است
  n  فيلم پاداش سكوت از چهارشنبه در سينماها
  n  جراحي مخفيانۀ ويكتوريا پوش همسر ديويد بكهام
  n  مشكلات رابطۀ آنجلينا جولي و برد پيت
  n  توزيع كنندگان فيلم خصوصي هنرپيشه سريال نرگس محكوم شدند
  n  خدا 300 سازها را بيامرزد!
  n  دست هاي دستيار فيلمبردار در حين كار قطع شد
  n  تذكر مسولان صداو سيما به فرزاد حسني
  n  روزجهاني صلح: گفتگويي با جود لا و جرمي جيلي دركابل
  n  مايكل بي و ساخت فيلم شاهزاده ايراني
  n  فيلم ديگري در باره ترور هيتلر در برلين
  n  حاشيه هاي جالب از كنسرت شجريان
  n  رضا ايرانمنش بار ديگر در بيمارستان بستري شد
  n  بهروز وثوقي: من هم مستثني نيستم.
  n  سفر جود لا بازيگر هاليوود به افغانستان
  n  آخرين ساخته‌ي مهرجويي آماده اكران شد
  n  ميلاني به زودي سوپراستار را مي‌سازد
  n  دي كاپريو براي ديسكاوري مستند مي‌سازد
  n  نامه انتقادي به فريدون جيراني كارگردان فيلم پارك وي
  n  پزشكان هنوز در مورد پگاه آهنگراني جواب مشخصي نداده اند
  n  بليط كنسرت شجريان فقط با خريد الكترونيكي (اينترنتي)
  n  گزارشي از وضعيت درمان پگاه آهنگراني پس از سقوط از ارتفاع ۳ متري !
  n  نيكي كريمي قصد اكران يك شب را ندارد
  n  مسعود كيميايي:از خودم استعفا نمي كنم
  n  سيمسون ها به سينما مي آيند
  n  مصاحبه با محبوبه بيات هنرپيشه تئاتر و تلوزيون
  n  همكاري سوم كيانيان - فرمان آرا به پايان رسيد
  n  جواد رضويان به چهارخانه مي آيد
  n  پگاه آهنگراني دچار حادثه شد
  n  مهران مديري سومين تنديس حافظش را به خانه برد
  n  حمايت قهرمان ضدنازي از تام كروز
  n  هديه تهراني بازيگر معروف با يك كرد سنندجي ازدواج كرد.
  n  هري پاتر و دوستانش به جمع ستاره هاي هاليوود پيوستند
  n  بررسي فيلم سينمايي پارك وي
  n  مصاحبه ايي جالب با رخشان بني اعتماد
  n  ابهام هاي تازه درباره علت مرگ جيم موريسون
  n  مهران مديري:جا كه محمد اصفهاني هست من غلط مي‌كنم خوانندگي كنم!

واكنش مردم به مصاحبه حسنی با سردار رادان

قفسم را می گذاری در بهشت؛ تا بوی عطر مبهم دوردستی مستم کند؛ تا تنم را به دیواره ها بکوبم؛ تا تن کبودم درد بگیرد و درد، نردبانی است که آن سویش تو استاده ای برای در آغوش کشیدنم؛ اما من آدم متوسطی هستم و بیش از آن چه باید، خودم را درگیر نمی کنم؛ با هیچ چیز. در بهشت هم حسرتم را فقط آه می کشم. تن نمی کوبم به دیواره ها که درد، مرا به تو برساند. قفسم را می گذاری در بهشت تا تاب خوردن برگ ها، تا سایۀ بی نقص درختان انبوه، دیوانه ام کند؛ تا دست از لای میله ها بیرون کنم؛ تا دستم لای میله ها زخم شود و زخم؛ دالانی است که در پایانش تو ایستاده ای برای در آغوش کشیدنم؛ اما من آدم متوسطی هستم و خودم را درگیر نمی کنم؛ با هیچ چیز. در بهشت هم هوسم را فقط نگاه می کنم و دستم را زخمی هیچ آرزویی نمی کنم. با من چه باید بکنی که به میله هایم، به فضای تنگم، به دیواره ها، آن چنان مأنوسم که اگر در بگشایی پر نخواهم زد ؟ بال هایم چیده نیست؛ پایم به چیزی بسته نیست که نیازی به این همه نیست. در من خاطرۀ درخت مرده است. آبی، رنگ امسال نیست و واژۀ آسمان، مرا یاد هیچ چیز نمی اندازد. من صحنه را سال هاست ترک کرده ام. صحنه آماده بود. گفتی تماشاگران بنشینند. ردیف ردیف؛ صف به صف؛ تماشاگران نشستند. رقبای من که پیش از من برای نقش اول، انتخابشان کرده بودی و نتوانسته بودند و نکشیده بودند، نشستند. چشم دوختند به صحنه و من پشت پرده چه حالی داشتم. کوه ها سر در هم، پچ پچ کنان؛ دریاها دامن در دامن، غرش کنان؛ فرشته ها بال در بال و آسمان آن بالا... نخوت از چشم هایش می بارید و هیچ کدام باور نداشتند که کسی بتواند؛ که کسی نقش اول باشد. وقتی که آن ها باخته اند؛ وقتی که آن ها کنار رفته اند. گفتی: «وقتش نزدیک است؛ آماده باش»! گفتم: «نه تنها من؛ نه فقط آن ها که آن سویند؛ تو حتی خودت هم می دانی که می افتم؛ و لم نجد له عزماً». گفتی: «می دانم آن چه نمی دانند؛ آماده باش»! یادم هست گریه می کردم. شاید برای اولین بار. گفتی: «پرده بالا رفته است» و من هنوز گریه می کردم. کوه گفت: «این کوچک»؟ آسمان گفت: «این فرودست»؟ فرشته ها گفتند: «خون می ریزد»؟ و تو حتی خود گفتی: «این ستمکار نادان»! و رقبای من همه خندیدند. من ایستاده بودم آن وسط. روبه روی همه ذراتی که برای من آفریده شده بودند و کنجکاوانه سرک می کشیدند تا بدانند چرا من برترم. ایستاده بودم آن وسط و خیلی ترسیده بودم. خودم حتی نمی دانستم ظالم و خونریزم؛ فراموشکار و عجول یا آن چیز دیگری که فقط او می داند. ایستاده بودم تا روح دمیده در من را تماشا کنند و شرم، روی پیشانی ام عرق می کرد. شرم نقشی که می دانستم توانش در من نیست؛ نمایشی که می دانستم کار من نیست. لم نجد له عزماً در من تکرار می شد. هزاران بار! و نمی فهمیدم چرا با من چنین می کند اگر دوستم می دارد. تماشای حقارت من و فرو افتادنم آیا لذتی دارد؟ و نیشخندهای تمسخر بود که از لب های ذرات می بارید. حتی فکر کردم این یک بازی است. فکر کردم من مهرۀ بازی شده ام، برای این که بخندند؛ برای این که... و نبود و صدایت آمد که گفت: «بار رابگذارید». ناگهان شانه های خردم سنگین شد. نفس در سینۀ هستی حبس بود. لب ها روی نیشخند، همان طور خشک شده بودند و من آن زیر، آن پایین، رنجی سترگ را عرق می ریختم. زانوانم آمادۀ تا شدن بودند و فرو افتادن. گفتی: «حالا بیا»! نمایش آغاز شده بود و نقش من _ نقش اول _ همین چند گام بود که باید بر می داشتم. حتی ایستادن با آن فشار روی گرده ها ناممکن می نمود؛ چه برسد به پیش رفتن. تو گفتی: «بیا» و عجب بود که گفتم: «لبیک»! راه افتادم که بیایم و همان لحظه زانوانم شکست و خاک را لمس کرد و خاک را لمس کردم. ذرات خیره خیره مرا می پاییدند. نفس در سینۀ هستی حبس بود. افتاده بودم آیا؟ تمام بود؟ رد شده بودم یا هنوز نمایش دنباله داشت؟ زانوانم را آهسته از خاک جدا کردم. دوباره برخاستم و بار هنوز آن جا بود؛ روی شانه های ترد من! عجیب بود؛ تا ایستادم، نیشخندها محو شد؛ نفس ها آزاد شد و ذرات فریاد زدند: «تبارک الله احسن الخالقین»! فریادشان از صدای شکستن استخوان طاقت من زیر ثقل بار بیشتر بود. من گیج بودم. کجای این منظرۀ رقت آور، این همه باشکوه بود که بر چشم ها و لب ها، حیرت و تحسین نشسته بود؟ عجیب بود که تو دوباره گفتی: «بیا»! عجیب بود که دوباره گفتم: «لبیک»! و باز مثل مورچه ای زیر سنگینی نانی بزرگ تر از دهان خودش، افتادم و برخاستم؛ باز همهمه شد؛ باز گفتند: «تبارک الله»! من لای همهمه ها، صدایت را شنیدم که به همه شان گفتی: «این بود آن چه می دانستم.» و گیج تر شدم. افتادنم را می دانستی یا برخاستنم را؟ نقش اول نمایشت همین بود؟ همین که با اینکه می دانم که می شکنم، بار را بر می دارم؟ همین که می افتم و باز برمی خیزم؟ همین که با تن نحیفی که هیچ تناسبی با کوه ندارد، می گویم لبیک؟ همین شکوه رنج سترگ من؟ تماشاچیان هنوز نشسته اند؛ درست همان جا؛ ولی من صحنه را سال هاست ترک کرده ام؛ گریخته ام. آخرین باری که افتادم روی خاک، دیگر برنخاستم. تو مدام صدایم می کنی که بیایم جلو؛ که این صحنه را تمام کنم؛ ولی من... چرا رهایم نمی کنی؟... من هیچ مولای کریمی را بر بندۀ زشتکارش صبورتر از تو بر خودم ندیده ام!

من مثل مسافرم , که عاقبت                                         يه روز از پيشت ميرم                             ميرم اونجا که تنم را , به دل زمين بدم                              از منو هر چي که مثل خا طره است                                          به کسي چيزي نگو                                         من نميخوام که بدونم                                          يه روز از پيشت ميرم                                       دست تقدير و زمونه است                                          دنيا اينه , به تو ميگم                                  عمر حادثه است که کوتاه است                                 سرنوشته , يه روز از پيشت ميرم                                         گله داري از منو عشق                                            نميدوني تو عزيزم                                        اونکه بي نياز و تنهاست                                 اون نوشته , يه روز از پيشت ميرم                             منو با هر چي که ميخواي تو عوض کن                                   تازه ميگم , دلتو نبند به عشقم                          تو خيالت تو ميدوني , يه روز از پيشت ميرم                           اگه از عمق نگاهم , تو بفهمي , تو بدوني                     که هميشه تو با هامي , حتي اونجا که تو نيستي                     يا که هستي , ديگه اينو نمي پرسي , که چرا ؟؟                                          يه روز از پيشت ميرم                             من به خواب شيشه ايت سنگ ميزنم                                تو خيالم به موهات چنگ مي زنم                      روم نميشه بخدا تو چشات نگاه کنم , بهت بگم                                        يه روز از پيشت ميرم

ضدحال یعنی وقتی یه قرار لطیف تو اینترنت داری connect نشی! ضدحال یعنی وقتی منتظر فیلم مورد علاقت هستی برق بره! ضدحال یعنی بعد از کلی مصیبت که بابات برات موبایل ثبت نام کرده همه سیمکارتا بیاد جز مال تو! ضدحال یعنی روز تولدت bf-ات جلوی دوستات فقط یه شاخه گل بهت بده و تو هم جلو همه سوسک بشی! ضدحال یعنی gf-تو بیرون با یه پسر دیگه ببینن! ضدحال یعنی یه جلسه سر کلاس نری فقط همون یه جلسه استاد حضور غیاب کنه! ضدحال یعنی با شکم گرسنه بری تو صف ژتون تموم کرده باشن! ضدحال یعنی یه هفته قبل از اینکه جشن تولد بگیری خاله مامانت فوت کنه! ضدحال یعنی قبض تلفن بیاد ....... تومن! ضدحال یعنی بعد از کلی مخ زدن تو اینترنت همینکه بیای به نتیجه برسی اشتراکت تموم بشه ! ضدحال یعنی با.۹.۷۵ افتادن! ضد حال یعنی یه مانتو خوشگل بخری همون روز اول گیر کنه به صندلی پاره بشه! ضدحال یعنی صبح ساعت ۷ بری سر کلاس استاد نیاد! ضدحال یعنی شرطی بیدل بزنی امتیازت بشه ۲۵! ضدحال یعنی بعد اینکه کلی افه زبان اوومدی نمره زبانت بشه۱۰ ضدحال یعنی داداش کوچیکت ۲شاخه مودمو اشتباهن بزنه تو پریز برق! ضد حال یعنی بری عروسی خانمها و اقایون جدا باشن! ضدحال یعنی تو اتاقت فیلم نگاه میکنی همینکه میرسه جای.........مامان بیاد تو! ضدحال یعنی history پاک نکنی همه ایمیلاتو داداشه فضولت بخونه! ضدحال یعنی نفر ۱۱کنکور شدن! ضدحال یعنی کارگردان شدن حنا مخملباف! ضدحال یعنی کاندید شدن رفسنجانی برای انتخابات مجلس! ضدحال یعنی خواننده شدن میناوند! ضدحال یعنی حسنی امام جمعه ارومیه! ضدحال یعنی پژو RD! ضدحال یعنی فیلم ژاپنی! .ضدحال یعنی id caller داشتن! ضدحال یعنی عشق یه طرفه! ضدحال یعنی گل خوردن دقیقه ۹۰! ضدحال یعنی صبح روزی که با دوستات میخوای بری کوه بارون بیاد! ضدحال یعنی از سرویس دانشگاه جا موندن! ضدحال یعنی با ماشین بابا جریمه شدن! ضدحال یعنی سلام کنی جوابتو ندن! ضدحال یعنی عینکت سر جلسه امتحان بیفته زمین بشکنه! ضد حال یعنی سر جلسه امتحان خدکارت تموم بشه! ضدحال یعنی با gf-ات بری کافیشاپ دخترخالتو ببینی! ضدحال یعنی تاکسی سوار شی وسط راه بنزین تموم کنه! ضدحال یعنی دفترچه تلفنتو گم کنی! ضد حال یعنی اونیکه خیلی دوستش داری رو نتونی ببینی! ضدحال یعنی درس رو بلد نباشی و پنج دقیقه مونده به زنگ تفریح استاد اسمتو صدا کنه! ضدحال یعنی یک قدمی خط پایان مسابقه دو به زمین بیفتی و آخر بشی! ضدحال یعنی روز آخر خدمت سربازی اضافه خدمت بخوری! ضدحال یعنی سر سفره عقد عروس خانوم بگه نه

توي يك ديوار سنگي

                                       دو تا پنجره اسيرن

                                                                          دو تا خسته دو تا تنها

يكيشون تو يكيشون من

                                       ديوار از سنگ سياهه      

                                                                            سنگ سردو سخت خارا

زده قفل بي صدايي

                                        به لبهاي خسته ما

                                                                             نمي تونيم كه بجنبيم

 زير سنگيني ديوار

                                                                             همه عشق من و تو

 قصه هست قصه ديوار

                                            آه آه آه آه.......................................

هميشه فاصله بوده

                                        بين دستهاي من و تو

                                                                               با همين تلخي گذشته

 شب و روزاي من و تو

                                       راه دوري بين ما نيست

                                                                                اما باز اينم زياده

 تنها پيوند من و تو

                                        دست مهربون باد

                                                                                  ما بايد اسير بمونيم

 زنده هستيم تا اسيريم

                                       واسه ما رهايي مرگه

                                                                                   تا رها بشيم مي ميريم

كاشكه اين ديوار خراب شه

                                        من و تو با هم بميريم

                                                                                   توي يك دنياي ديگه

 دستاي همو بگيريم

                                        شايد اونجا توي دلها  

                                                                                    درد بيزاري نباشه

   ميون پنجره هاشون

                                       ديگه ديواري نباشه

زپشت میله های سرد وتیره                                     نگاه حسرتم حیران به رویت در این فکرم که دستی پیش آید                               ومن ناگه پر گشایم به سویت در این فکرم که در یک لحظه غفلت                             ازین زندان خامئش پر بگیرم به چشم مرد زندان بان بخندم                                      کنارت زندگی از سر بگیرم در این فکرم ودانم که هرگز                                  مرایارای رفتن ذین قفس نیست اگر هم مرد زندانبان بخواهد                                    دگر از بهر پروازم نفس نیست

بیا تا رنگ اقیانوس آبی است

برای مرغ ها دیوانه باشیم

کنار هر دلی یک شمع سرخ است

 بیا به حرمتش پروانه باشیم

بیا با دستی از جنس سپیده

زلال اشک از چشمی بپوشیم

بیا راز غم پروانه ها را

به موج آبی بگوییم .

برای او (نیلوفر) که وسعت قلبش به اندازه ی تمام عاشقانه های روی زمین است

ای شب از رویای تو رنگین شده             سینه از عطر توام سنگین شده                 ای به روی چشم من گسترده خویش     شادیم بخشیده از اندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک         هستیم زآلودگی ها کرده پاک                  ای تپش های تن سوزان من                  آتشی درسایه مژگان من

ای در بگشوده بر خورشیدها                 درهجوم ظلمت تردیدها                           باتوام دیگرزدردیم بیم نیست                  هست اگر،جز درد خوشبختیم نیست

ای دوچشمانت چمنزاران من                داغ چشمت خورده برچشمان من             پیش ازاینت گرکه در خود داشتم            هر کسی را تو نمی انگاشتم

دردتاریکیست درد خواستن                   رفتن و بیهوده خود راکاستن                     سرنهادن برسیه دل سینه ها               سینه آلودن به چرک کینه ها

درنوازش نیش ماران یافتن                   زهر در لبخند یاران یافتن                          آه ای باجان من آمیخته                       ای مرااز گور من انگیخته

چون سستاره بادوبال زرنشان              آمده از دوردست آسمان                          جوی خشک سینه ام راآب تو               بستر رگهایم راسیلاب تو

درجهانی اینچنین سردوسیاه               باقدمهایت قدمهایم به راه                         ای به زیر پوستم پنهان شده                همچو خون در پوستم جوشان شده

گیسویم از نوازش سوخته                   گونه هام از هرم خواهش سوخته               آه ای بیگانه با پیراهنم                        آشنای سبزه زاران تنم

آه ای از سحر شاداب تر                      از بهاران تازه تر ،سیراب تر                        عشق دیگر نیست این،این خیرگیست    چلچراغی در سکوت و تیرگی ست

عشق چون در سینه ام بیدار شد          از طلب پاتا سرم ایثار شد                        این دگر من نیستم،من نیستم              حیف از آن عمری که بامن زیستم

ای تشنج های لذت در تنم                  ای خطوط پیکرت پیراهنم                          آه می خواهم که بشکافم زهم            شادیم یک دم بیالاید به غم

آه می خواهم که برخیزم زجای            همچو ابری اشک ریزم های های               ای نگاهت لای لایی سحر باز               گاهوار کودکان بیقرار

ای نفسهایت نسیم نیم خواب              شسته از من لرزه های اضطراب                خفته در لبخند فرداهای من                 رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا باشور شعر آمیخته                   این همه آتش به شعرم ریخته                   چون تب عشقم چنین افروختی            لاجرم شعرم به آتش سوختی 

خدا جون سایه ی پدر و مادرهای مهربون را از سر بچه های معصوم کم نکن.

- خدا جون شفای بیماران را از تو میخوایم و دعا میکنیم تا زمان تحویل سال حداقل بیماران را توی بیمارستانا داشته باشیم.

- خدا جون پشت و پناه همه ی مسارفا باش انشاالله که همه سفر خوب و خوشی داشته باشن.

- خدا جون به هرکسی که لیاقتشو داره قدرتی بده که خودشو و تو را تاحدی که ظرفیتشو داره بشناسه.

- خدا جون ما را از موهبتها و نعمتهای تموم نشدنیت بی نصیب نزار.

- خدا جون به ما کمک کن تا از قدرت اختیار و انتخابی که خودت به ما دادی به بهترین نحو استفاده کنیم.

- خداجون هوای همه ی جوونا را داشته باش.

- خداجون برای خوشبختی همه و عاقبت به خیری همی دعا میکنیم.

- خدا جون  پدربزرگها و مادربزرگها و پدر و مادرها و بچه هایی که دیگه نیستن روحشون را شاد کن.

- خدا جون هرچی صلاحه خودت به ما بده. 

- خدا جون کمکمون کن تا سال جدید را آگاهانه تر سپری کنیم. 

اين قفسه سينه که می بينی يه حکمتی داره. خدا وقتی آدمو آفريد سينه اش قفسه نداشت. يه پوست نازک بود رو دلش. يه روز آدم عاشق دريا شد. اونقدر که با تموم وجودش خواس تنها چيز با ارزشی که داره بده به دريا. پوست سينه شو دريد و قلبشو کند و انداخ تو دريا. موجی اومد و نه دلی موند و نه آدمی. خدا... دل آدمو از دريا گرف و دوباره گذاش تو سينش. آدم دوباره آدم شد. ولی امان از دست اين آدم. دو روز بعد آدم عاشق جنگل شد. دوباره پوست نازک تنشو جر داد و دلشو پرت کرد ميون جنگل. باز نه دلی موند و نه آدمی. خدا ديگه کم کم داشت عصبانی ميشد. يه بار ديگه دل آدمو برداشت و محکم گذاشت تو سينه اش. ولی مگه اين آدم, آدم می شد. اين بار سرشو که بالا کرد يه دل که داش هيچی با صد دلی که نداش عاشق آسمون شد. همه اخم و تخم خدا يادش رفت و پوست سينه شو جر داد و باز دلشو پرت کرد ميون آسمون. دل آدم مثه يه سيب سرخ قل خورد و قل خورد و افتاد تو دامن خدا. نه ديگه... خدا گف... اين دل واسه آدم ديگه دل نمی شه. آدم دراز به دراز چش به آسمون رو زمين افتاده بود. خدا اين بار که دل رو گذاش سرجاش بس که از دس آدم ناراحت بود يه قفس کشيد روش که ديگه آها ديگه... بسه. آدم که به خودش اومد ديد ای دل غافل... چقدر نفس کشيدن واسش سخت شده. چقد اون پوست لطيف رو سينش سفت شده. دس کشيد به رو سينشو وقتی فهميد چی شده يه يه آهی کشيد... يه آهی کشيد همچين که از آهش رنگين کمون درس شد. و اين برای اولين بار بود که رنگين کمون قبل از بارون درس شد. بعد هی آدم گريه کرد هی آسمون گريه کرد. روزها و روزها گذشت و آدم با اون قفس سنگين خسته و تنها روی زمين سفت خدا قدم می زد و اشک می ريخت. آدم بيچاره دونه دونه اشکاشو که می ريخ رو زمين و شکل مرواری می شد برمی داش و پرت می کرد طرف خدا تو آسمون. تا شايد دل خدا واسش بسوزه و قفسو برداره. اينطوری بود که آسمون پر از ستاره شد. ولی خدا دلش واسه آدم نسوخ که خلاصه يه شب آدم تصميم خودشو گرف. يه چاقو برداشت و پوست سينشو پاره کرد. ديد خدا زير پوستش چه ميله های محکمی گذاشته... دلشو ديد که اون زير طفلکی مثه دل گنجش می زد و تالاپ تولوپ می کرد. انگشتاشو کرد زير همون ميله ای که درس روی دلش بود و با همه زوری که داش اونو کند. آخ... اونقد دردش اومد که ديگه هيچی نفهميد و پخش زمين شد. .... خدا ازون بالا همه چی رو نيگا می کرد. دلش واسه آدم سوخت. استخونو برداشت و ماليد به دريا و آسمون و جنگل. يهو همون تيکه استخون روی هوا رقصيد و رقصيد. چرخيد و چرخيد. آسمون رعد زد و برق زد. دريا پر شد از موج و توفان و درختای جنگل شروع کردن به رقصيدن. همون تيکه استخون يواش يواش شکل گرفتو شد و يه فرشته٬ با چشای سياه مثه شب آسمون٬ با موهای بلند مثه آبشار توی جنگل٬ اومد جلو و دس کشيد روی چشای بسته آدم. آدم که چشاشو باز کرد اولش هيچی نفهميد. هی چشاشو ماليد و ماليد و هی نيگا کرد. فرشته رو که ديد با همون يه دل که نه با صد تا دلی که نداشت عاشقش شد. همون قد که عاشق آسمون و دريا و جنگل شده بود. نه... خيلی بيشتر. پاشد و فرشته رو نيگا کرد. دستشو برد گذاشت روی دلش همونجا که استخونشو کنده بود. خواس دلشو دربياره و بده به فرشته. ولی دل آدم که از بين اون ميله ها در نميومد. بايد دوسه تا ديگه ازونا رو هم ميکند. تا دستشو برد زير استخون قفس سينش فرشته خرامون خرامون اومدجلو. دستاشو باز کرد و آدمو بغل کرد. سينشو چسبوند به سينه آدم. خدا ازون بالا فقط نيگا می کرد با يه لبخند رو لبش. آدم فرشته رو بغل کرد. دل آدم يواش و يواش نصفه شد و آروم آروم خزيد تو سينه فرشته خانوم. فرشته سرشو آورد بالا و توی چشای آدم نيگا کرد. آدم با چشاش می خنديد. فرشته سرشو گذاش رو شونه آدم و چشاشو بست. آدم يواشکی به آسمون نيگا کرد و از ته دلش دس خدا رو بوسيد. اونجا بود که برای اولين بار دل آدم احساس آرامش کرد. خدا پرده آسمونو کشيد و آدمو با فرشتش تنها گذاش. ماهم آدمو با فرشتش تنها می ذاريم. خوش به حال آدم و فرشتش.

محبوس خويشتن منم ، از اين حصار خسته ام

من همه تن انا اللحقم ،‌ كجاست دار ، خسته ام

در همه جاي اين زمين ، همنفسم كسي نبود

زمين ديار غربت است ،‌ از اين ديار خسته ام


كشيده سرنوشت من به دفترم خط عذاب

از آن خطي كه او نوشت به يادگار خسته ام

در انتظار معجزه ، فصل به فصل رفته ام

هم از خزان تكيده ام ، هم از بهار خسته ام

عشق مثله يك تيره كه درست مي خوره وسط قلب آدم نه مي توني درش بياري نه مي توني بزاري بمونه اگه درش بياري مي ميري اگه بزاري بمونه بازم مي ميري پس آخرش جون تو مي گيره

این متن رو اقا مهدی بامون در نظرات نوشتن که ازشون ممنونم 

غروب

در غروب تنهای دلم با یاد تو نشسته ام و به غروب زیبای خورشید می نگرم تا چشمان تو را در افق بیکران دلم نظاره گر باشم و در شب به ستارگان می نگرم تا برق چشمانت را به خاطر آرم من به موجهای دریا مینگرم تا طنینی از صدای تو را در گوش خود بشنوم و حرفهایت را همانند مرواریدی در صدف دلم نگه میدارم تا تداعی گر عشق اول و آخرم باشد من به هیچ صیادی اجازه نمیدهم تا به صدف دلم دست نهد تا که ببیند در آن  چه مرواریدی بر جای  مانده است میدانی که دریای دلم فقط برای تو آرام است و فقط به تو اجازه می دهد  که در جزیره ء قلبم پای نهی ....!! و اینک ای آرام من ،من هر روز و شب بر روی صخره های جزیره قلبم به انتظار تو مینشینم  تا تو از راه برسی

خیلی چاق بود.پای تخته که می رفت ، کلاس پر می شد از نجوا.تخته را که پاک می کرد ،بچه ها ریسه می رفتند و او با صورت گوشتالو و مهربانش فقط لبخند می زد.آن روز معلم با تأنی وارد کلاس شد. کلاس غلغله بود.یکی گفت:«خانم اجازه!؟گلابی بازم دیر کرده.»

و شلیک خنده کلاس را پر کرد.معلم برگشت.چشمانش پر از اشک بود.آرام و بی صدا آگهی ترحیم را بر سینه سرد دیوار چسباند.لحظاتی بعد صدای گریه دسته جمعی بچه ها در فضا پیچید و جای خالی او را هیچ کس پر نکرد...

دختری از پسری پرسيد که آيا اونو قشنگ ميدونه؟

پسر جواب داد: نه. 

دختر پرسید :آیا دلش می خواد تا ابد با اون بمونه..

گفت:نه.

سپس پرسيد:اگه ترکش کنه،

گريه ميکنه؟

و پسربار ديگه تکرار کرد: نه.

دختر خيلی ناراحت شد،

وقتی دختر خواست ديگه بره

در حالی که اشک داشت ازچهره اش جاری ميشد

،پسر بازوهاشو گرفت و گفت:تو قشنگ نيستی،بلکه زيبایي """"""

من نمي خوام تا ابد با تو باشم،من نياز دارم که تا ابد با تو باشم

ترک

به ترکه می گن فرق هواپیما با آدم کچل چیه ؟ میگه: والا، کچل که فرق نداره. هواپیما هم نکته انحرافیه. ترکه یه 1000تومنی رو زمین پیدا میکنه برش میداره بعد میندازش میگه اه ما ازین شانسا نداریم !!! يه روز يه آبادانيه رو از زير آوار زلزله در ميارن مي‌بينن موبايلش دستشه. يارو يه نگا به ملت ميکنه ميگه ويبراتور رو حال کردين؟ از گوسفنده مي پرسن؟ بزرگترين آرزوت چي يه؟ مي گه: برا يه بار هم که شده، جلو وانت بشينم!!! تركه ميره نماز جمعه ، جو میگیرش ، موج مکزیکی میاد!! تركه به خره مي‌خوره جرقه مي‌زنن!!! ده تا ترک ده سال پیش قایم بوشک بازی میکردند هنوز 3 تاشون پیدا نشدند! به تركه مي‌‌گن ساعت چنده، بلد نبوده ميگه: بدو بدو ديرت شده!! تركه ميره بانك وام بگيره ضامن نداشت منفجر مي‌شه!! تركه سواره يه خره عكس مي‌گيره. عكس رو ميفرسته براي مادرش،‌ زير عكسه مينويسه: "سلام بر ننم،‌ بالايي منم. تركه مي‌خواد نماز بخونه مهر نداشت امضا مي‌زنه!! يه روز يه تركه مي‌خوره زمين هوا ميره نمي‌دوني تا كجا مي‌ره!! يه روز يه تركه ميره تو لوله اتل متل توتوله!! يه روز يه تركه زنش رو مي‌كشه ميره مرحله بعد!! يه روز يه كچلي ميره سلماني، همه مي‌‌زنن زيره خنده. كچله برمي‌گرده مي‌گه زهر مار اومدم آب بخورم!!

اینهمه از ترک . لر  و رشتی جک گفتیم یکی هم از شهر خودم شیراز میگم

شیرازیها به تنبلی معروف هستن ولی همه جا خوب  و بد داره

دوتا شیرازی بانک میزنن یکیش میگه بیا پولهارو بشماریم

دوستش میگه ول کن بیکاری فردا رادیو اعلام میکنه

به یه شیرازی میگن با (امپر) جمله بساز

میگه عمو پرم نده

دوست صمیمیم رفته بود جشن روز پدر تو محله قدیمی شیراز

اونجا فرق نمیکنه چند سالت باشه از ۱۰ سالش تا ۶۰ سالش قدیمی حرف میزن

دوستم ادای یه او مهمونا رو در میاورد که ۲۰ سالش بود

گفته بود (دوسی خانم  کلیلو بده میخام برم تو ماشینو بیشینم )

معنیش (خواهر کلید ماشین بده میخام برم تو ماشین بشینم )

خوش باشید

  نقطه پایان ما شاید تسلیم شدن در برابر جدایی است...

اما خوشحال از آنم که پایان نمی تواند خاطرات را از ما بگیرد...