یکی بود یکی نبود            زیر گنبد کبود            غیر از خدا هیچکس نبود

خانه ای بود پر از گل و گیاه                            باغچه ای داشت مثل رنگین کمون

گلهایی رنگاوارنگ از همه رنگ                        لاله عباسی های قشنگ قشنگ

 شاپسندو گل ناز، نیلوفر همراه یاس             دستاشون     تو    دست     هم

                                 شعر می خوندن واسه هم

دل من با نیلوفر همراه بود                           گاهی هم ز بوی یاس مفتون  بود

لاله عباسیهای رنگاوارنگ                            شعر می خوندن برایم  چه قشنگ

گل نازبه وقت خویش عشوه میکرد                شاپسند باغچه رو پر ز گل میکرد

خلاصه حیاط خونه  بابام                             چادر سبز بهار  به سر می کرد

اما این سبزی نمی موند پایدار                     تخمه گلها گرفته می شدن به یادگار

قبل از اینکه ننه سرما چادر         سفیدشو     به سر گلهای رنگی  بکنه

گلهارو با قصه هاش زیرچادر        خواب بکنه     نیلوفر به یادگار، تخمه گل میداد برام

سال بعد تخمه گلها سبز می شدن               نیلوها  دوباره   پیدا   میشدن

صبح زود برای یک رازو نیاز                            میشدن بیدار همه از خواب ناز

واسه دیدن اونا ز رختخواب پا میشدم            کنار نیلوفرا   بعد  نماز  جا  می شدم

اما یک دفعه وزید باد شمال                         با خودش آورده بود پیغام یار

که چرا نشسته ای یارعزیز                          تو باید به اسب هجر شوی سوار

اسبی با یال و کوپال شیهه کشید                مرا به سرزمین برفها  کشید

وقتی اونجارسیدم چه قشنگ وبرفی بود       به تن آدماشون لباسای پشمی بود

چهره اونا سفید،چشماشون یه دنیا رنگ       اما از دلهای اونها بی خبر

چند صباحی که گذشت یه دفعه یادماومد      تخمه نیلوفرا هم به اونجا نیومد

زفراق نیلوفر گشته بودم غمگین                 مثل اینکه دنیا به سرم می چر خید

روزا چشم انتظار نیلوفرا                           شبا با فکرو خیال اون گلا

توی پارک وتوی هر گلخانه ای                   می گرفتم از گل نیلوفرا نشانه ای

اما اون گلا نبود به شاخه ای                    توی پارک وتوی هر گلخانه ای

کم کم ونم نم شدم افسرده                   ز فراق نیلوفر دل مرده

از همه چیزو همه کس شدم زود خسته    تو خونه نشسته چون مرغ پرو بال بسته

اما انگار که خدا دلش نخواست                دل من بشکنه از دوری اون نیلوفرا

تو وجودم تخمه گلی شکل گرفت             وقتی که دنیا اومد نیلوفر نام گرفت

از خدا ونعمت افزونش                           صد هزار بار شدم ممنونش

خود را همان نیلوفری که تو بچینی میکنم

اهل تبسم  نیستم چون نازنینی میکنم

من مینشینم با تو و تنها صبوری میکنم

یک روز عاشق میشوی من پیش بینی میکنم

بيشتر از انكه فكر كني طعم خيانت چشيده ام                  بيشتر از در ذهن داري   قلبم را شكسته اند

اما تو نه خيانت كردي و نه قلبم را شكستي                  تو جگرم را اتش زدي

دلم ميگويد به اميدي  روزي كه روزگارت سياه تر از پر كلاغ تيره تر از غروب و غمگين تر از دم جدايي باشد

اما دلم مي گويد به روزوگاري كه خانت ات بالاتر از پر  عقاب چشم انداز نگاهت زيبا تر از بهشت  لبخند و باشد

 تو كه تازه رسيدي از گرد راه   تو كه تازه به دل ما رسيدي تو چه جوري مارو ديونه ديدي تو چه جور نقشه برامون كشيدي

عمري كه عاشق خدايي اين دل ما اخر خط و باز فدايي اين دل ما تو بيا  و از پشت ديگه خنجرش نزن

ذوالفقار عشق و تو يكي بر سرش نزن دل مارو در به در ش نكن دل ما روبه خزون تو باعشقت ديگه پر پرش نكن

بيچاره ساده و پاك اين دل ما باسه يه زره وفا عمري هلاك دل ما بيا ما يكي از ته دل يار بشو راس راسي عمري گرفتار بشو

 تو كه تازه رسيدي از گرد راه   تو كه تازه به دل ما رسيدي تو چه جوري مارو ديونه ديدي تو چه جور نقشه برامون كشيدي

نكن هوس گريبون دلت رو بگير نكن تا جون گرفت دوباره اين دل بمير نكن اشك مارو تو هم بخاي در بياري

نكن حوصلمون تو بخاي سرببري ما ديگه حوصله حرفاي پوچ نداريم ما ديگه خسته شديم طاقت حرفاي پوچ نداريم

سر به سرم بزار ولي سر به سر دلم نذار يه باري از دوشم بگير مشكل رو مشكلم نذار نكن اشك مارو توهم بخاي در بياري

نكن حوصلمونو تو بخاي سر بياري ما ديگه حوصله حرفاي پوچ نداريم ما ديگه خسته شديم طاقت  حرفاي پوچ نداريم

بيا با ما يكي از ته يار يشو راس راسي از ته دل عمري گرفتار يشو

اي زاده هفت پشت اصالت در مكتب عشاق اگر اين بود جوابت لعنت به تو و ذات خرابت

اي شناگر قابل تو اب نميدي بازيچه شب گردان مهتاب نميديدي

 اي زاده هفت پشت اصالت تفسير تو اين بوداگر از اصل نجابت  لعنت به تو و ذات خرابت

اينك تو و اين مرداب اينك تو و اين مهتاب بيداري اگر اين است رفتيم دگر در خواب

اي كرم بدن شب تاب به به چه قشنگي تو در اين نقش بر اب

لعنت به تو و ذات خرابت

رفتيم و از اين رفتن بسيار تو را بخشي ازادي و قلب تو بر رفتن ما خنديد

از تازه رس نوبر گر حال مرا پرسد  گو شكر خدا گفتم و راضي به ثوابت

لعنت به تو و ذات خرابت

بر اصل و نسب بالي اي اصل و نصب عالي اي كاش نبيني تو ان روز كه پامالي

اي عاشق پوشالي اينك تو جولنگه مستان شرابت لعنت به تو و ذات خرابت

اي عاشق پوشالي گفتم كه گلي افسوس پا تا به سرت خار اي بي خبر و مدهوش

اين مستي پيروزي چند است و نه بسيار سقاي هزار تشنه اواره

سيراب شدند جملگي از اب سرابت  لعنت به تو و ذات خرابت

در اينه ات بنگر حيوان صفتي بيني حاشا نكنيم باور

اين دست تو نيست ايني اين است ترازوي عدالت تو پادشه مكر و رذالت  ارزاني ان تازه رس خوش قد و قامت

تو پيش كش قصه ما به سلامت اي زاده هفت پشت اصالت تفسير تو اين بود اگر از اصل نجابت لعنت به تو ذات خرابت

پايان سخن بشنو اي قايله شد از نو در مكتب عشاق اگر اين بود همه صبر و قرارم گر حوصله اين بود و چنين پا به فرارم اينگونه اگر گربه صفت بودم و حاضر به جوابم اعنت به من و  عشق و بر اين ذات خرابم

اينك تو و اين مرداب اينك تو اين مهتاب  بيداري اگر اين اين است رفتيم دگر در خواب

   اي كرم بدن شب تاب به به چه قشنگي تو در اين نقش بر اب

لعنت به تو و ذات خرابت  مرحبا چه قلب سنگي داشتي تو  چه دل شهر فرنگي داشتي تو

مرحبا به اين همه عشق و وفا چه دل زبر و زرنگي داشتي تو

به خييالم كه تو شاه پريوني  با وفايي خوبو پاكي

مهربوني به خيالم كه اگه وفا كنم من قدر اين مهرو وفا رو تو ميدوني

به خيالم تويي عصاي پيري توي دستات دستاي منو ميگيري

به خيلم در اين عهد جووني لحظه اي بي  وجودم نميموني

چه خيال پوچو چه فكر موحالي همه قصه

همه رويا همه واهي دنبال يه روزنه يه روشنايي

گشتم و نديدم اما بسيار مرحبا چه قلب سنگي داشتي تو  چه دل شهر فرنگي داشتي تو

مرحبا به اين همه عشق و وفا چه دل زبر و زرنگي داشتي تو

منو بگو چه ساده دل چه ساده و چه خوش خيال

زير چه ابر تيره اي باز كرده بودم پر و بال

تو بگو چه يب وفا انگار نه انگار با مني

نشستي با رقيب من حرف از محبت ميزني

مرحبا چه قلب سنگي اشتي تو چه دل شهر فرنگي داشتي تو

مرحبا به اين همه عشق و وفا چه دل زبر و زرنگي داشتي تو

 دوستت دارم بيش تر از معناي واقعي کلمه دوست داشتن!

 دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داري!

 دوستت دارم چون تو نيز مرا دوست مي داري!

 دوستت دارم همچو طلوع خورشيد در سحر گاه عشق!

 دوستت دارم چون تو رو ميخواهم !

 دوستت دارم از تمام وجودم، با احساس پر از محبت و عشق!

 دوستت دارم بيش تر از آن چه تصور مي کني!

 دوستت دارم همچو غنچه اي که آرام آرام باز مي شود و گل مي شود!

 دوستت دارم همچو اواخر زمستان که شکوفه هاي بهاري باز مي شوند!

 دوستت دارم همچو چشمه اي در دل کوه که آرام جاري مي شود

 بر روي زمين و تبديل به آبشاري مي شود که از دل کوه سرازير مي شود!  

 دوستت دارم چون چشمانت اين حقيقت قلبم را باور دارد !  

 دوستت دارم نه برای خودم برای قلبم 

زندگی گوی بلورین طلاست

زندگی پرواز به اسموناست

زندگی طعم همه ارزو هاست

زندگی بوی خوش عا شقیاست

 زندگی عشق به با هم بودنهاست

زندگی اری زندگی بی تو برام

بی معناست به خدا بی معناست

دل ما اونقده پارست

موندنش مرگ دوبارست

آسمون سينه ي ما خيلي وقته بي ستارست

هميني که باقي مونده

واسه دل خوشيت تو بشکن

تيکه تيکه هامو بردن

آخرينشم تو بکن

نمي خوام بگذره عمري

خسته شي واسه فريبم

يقه ات رو نمي گيره هيچ کس

آخه من اينجا غريبم

بزن و برو عزيزم

مثل هر کس که زد و برد

طفلي اين دل که هميشه

به گناه ديگرون مرد........

كاش من هم، همچو ياران، عشق ياري داشتم

كاش من هم جان از غم بيقراري داشم

تا كشد زيبا رخي بر چهره ام دستي به مهر

كاش، چون آينه، بر صورت غباري داشتم

اي كه گفتي انتظار از مرگ، جان فرساتر است!

كاش جان ميدادم اما انتظاري داشتم

شاخه عمرم نشد پر گل كه چيند دوستي؛

لاجرم از بهر دشمن كاش خاري داشتم

خسته و آزرده ام از خود گريزم نيست،كاش

حالت از خود گريز چشمه ساري داشتم

نغمه سر داده در كوهم،به خود برگشته ام

كي به سوي غير خود راه فراري داشتم؟

محنت و رنج خزان اينگونه جان فرسا نبود،

گر نشاطي در دل از عيش بهاري داشتم

تكيه كردم برمحبت، همچو نيلوفر به آب

اعتبار از پايه بي اعتباري داشتم!

پايبند كس نبودم، پايبندم كس نبود

چون نسيم از گلشن گيتي گذاري داشتم